Social Icons

Friday, August 24, 2012

Μονόλογος του - Mr. Freeman

Ο μονόλογος του Mr.Freeman πριν από την παρουσίαση του part 61, στην εκδήλωση που πραματοποιήθηκε στις 12 Αυγούστου 2012 στο Bunker 42, στην Μόσχα.

Η μετάφραση έγινε από το ηχητικό αρχείο από την επίσημη ιστοσελίδα του Mr. Freeman: http://mf0.me/news/monolog-s-prezentatsii-12-avgusta-2012

Η φωνή του Mr. Freeman είναι ο Βαντίμ Ντεμτσιόγκ

Bunker 42 παλιές μυστικές εγκαταστάσεις που βρίσκονται 60 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης.






ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΛΑΕ! ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΚΟΥΩ! Γεια σας, άνθρωποι! Δεν βλέπω τα χέρια σας!
Αλλά από που και ως που πρέπει να σας βλέπω ή να ακούω? Αφού δεν είμαι εδώ! Μάλλον νομίζατε ότι εγώ θα βγω από την οθόνη και θα εμφανιστώ εδώ στην σκηνή και θα κρατάω στα ιδρωμένα χεράκια μου το μικρόφωνο και με τρεμάμενη φωνή θα ευχαριστώ τον θεό και την μαμά. Ότι εγώ τελικά θα είμαι ένας απλός τυπάς... Ο οποίος βρήκε λίγο χρόνο για να πει όλα αυτά που εμείς όλοι ήδη ξέρουμε. Όλη την αλήθεια και τον πόνο της καρδιάς μας. Αλλά όχι. Εγώ και εσείς είμαστε πλασμένοι από διαφορετικά ζυμάρια, όμως εσείς το καταλαβαίνετε.

Ένας είναι θεός ο άλλος βλάκας. Έτσι είναι η ζωή. Σε όποιον δεν αρέσει ας προσπαθήσει κάτι να αλλάξετε τότε. Εσείς τι πιστεύετε? Θα το καταφέρετε?

Εδώ όμως θα μπορούσε να είναι ένα μεγάλο οβάλ τραπέζι. Έτσι? Και στο τραπέζι όλοι οι δημιουργοί. Ας φανταστούμε αυτό... Εδώ στην σκηνή μερικές σειρές καθισμάτων. Το είδατε? Τέλεια. Και να! Ο Freeman και όλοι όλοι όλοι! Στην πρώτη σειρά οι σεναριογράφοι, παραγωγοί, σχεδιαστές, όλοι αυτοί που με κάνουν έτσι απίστευτα μάγκα.  Στην δεύτερη σειρά, λίγο στην σκιά, κάθονται οι διαφημιστές, οι οποίοι μέσω εμένα με κάποιο ιογενή τρόπο σας πλασάρουν κάποιο προϊόν, πράγμα το οποίο εσείς ακόμα δεν το έχετε καταλάβει με ακρίβεια τι είναι. Και εφόσον αυτό το πράγμα δεν μπορείς να πεις πετυχημένο χωρίς χρηματοδότηση... Χρηματοδότες που κάθονται ακόμα πιο πίσω και πληρώνουν τεράστια ποσά στην πρώτη σειρά για το φανταστικό τους ταλέντο στο animation και για τα copyright...αλλά το σημαντικότερο, για την ικανότητα να κρατάνε το στόμα τους κλειστό. Πίσω από τους χρηματοδότες κάθονται κάποιοι περίεργοι τύποι, για τους οποίου μπορούσε σίγουρα να πούμε ότι είναι ξένοι. Δύο. Ένας χοντρός αμερικανός, που προσπαθεί να μειώσει την Ρωσία ηθικά και οικονομικά...και ένας στερεότυπος εβραίος, τον οποίον εύκολα μπορείτε να φανταστείτε. Τι θέλει ο εβραίος, δεν ξέρουμε. Και αν μάθουμε πολύ πιθανόν να μην το καταλάβουμε. Μπορεί δίπλα τους να είναι και ένας πολωνός, άγγλος ή ουκρανός. Και τώρα νομίζω είπαμε για όλους τους σημαντικότερους εχθρούς της Ρωσίας. Πιο πίσω, στο σχεδόν σκοτάδι, κάθονται εκπρόσωποι διαφόρων αιρέσεων, λατρειών, μασόνοι, σατανιστές, διανοητικοί και ο ίδιος ο Ζέλαντ. Πίσω τους στο απόλυτο σκοτάδι κάθεται η εξωγήινη διάνοια . Και τέρμα, πίσω από τις κουρτίνες, μέσα από μια σχισμή, κρυφοκοιτάνε και γελάνε σιγά ο Σουρκόβ και Ιγκμένκο. Μου φαίνεται πως έτσι είναι ολοκληρωμένη εικόνα.

Συγγνώμη που δεν τους καλέσαμε όλους, και το να βγάζεις στην σκηνή μόνο ένα κομμάτι της ομάδας είναι κάπως άδικο. Όμως οι περισσότεροι απ'αυτούς είναι στον χώρο.
Και εκμεταλλευόμενος της στιγμής θα ήθελα να πω... Σας ευχαριστώ όλους παιδιά. Σας αγαπάω. Δεν μιλάνε. Ντροπαλοί.

Αλλά στην πραγματικότητα, εσείς ήρθατε σήμερα εδώ όχι για να συναντηθείτε μαζί μου. Ήρθατε στους εαυτούς σας. Αφού, ξέρετε πόσο πολύ σας καταλαβαίνω.

Συχνά σας φωνάζω... "ΤΙ ΕΓΙΝΕ, ΕΙΣΤΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΟΙ!!!" Συχνά σας πειράζω... "Δύσκολο να κάνεις φορμάτ στο pc σου και να δώσεις το κινητό σου στον άστεγο?".  Αλλά ξέρω. Ότι βαθιά στην ψυχή σας είστε καλοί, όμορφοι και δυνατοί...ασχέτως εάν απ'έξω μοιάζετε με ανοιξιάτικο σκυλίσιο σκατό, που φάνηκε αφού έλιωσε το χιόνι. 

Σας αγαπάω... Σας αγαπάω έτσι όπως είστε. Θέλετε να μάθετε το γιατί?

Είστε οι εκλεκτοί. Ο καθένας από εσάς. Εσύ για παράδειγμα? Δεν είχες ποτέ την εντύπωση ότι όλοι είναι απλοί αλλά εσύ είσαι ιδιαίτερος? Θυμάσαι σαν παιδί νόμιζες ότι οι γονείς σου δεν είναι πραγματικοί και εσύ είσαι κάποιος πρίγκιπας ή από το διάστημα? Και πάντα σε ακολουθούσε ένα συναίσθημα ότι τώρα κάτι θα συμβεί και θα φανεί όλη η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι εσύ είσαι ό,τι πιο σημαντικό στην Γη. Και σύντομα θα σου έρχονται άνθρωποι, να σου δίνουν το χέρι, αχόρταγα να πιάνουν κάθε λέξη που λες. Εσύ όμως αδιαφορείς για την σημασία που σου δίνουν, αλλά σ'ευχαριστεί που όλοι ξέρουν τι είσαι στην πραγματικότητα.

Αλλά περνάει ο χρόνος. Η αλήθεια δεν φανερώνεται. Και εσύ, εξωγήινος πρίγκιπας, ζεις σε βαθιά συνομωσιολογία...αλλά η αίσθηση ότι είσαι ο ήρωας κάποιας φοβερής ταινίας, όπου όλα είναι δομημένα γύρω από σένα, δεν φεύγει... Έτσι? Η αίσθηση αυτή δεν θα σε αφήσει... Γιατί αυτή είναι η αίσθηση της πραγματικότητας που πρέπει να έχει κάθε ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Κομμάτια ξένων συνομιλιών, εικόνες διαφημίσεων, επικεφαλίδες των ΜΜΕ, όλα αυτά συνθέτουν ένα ενιαίο πάζλ στο κέντρο του οποίου βρίσκεσαι...ΕΣΥ

Και πως να μην αισθάνεσαι εκλεκτός? Μόνο ένας κρετίνος θα υποστηρίξει το αντίθετο!
ΚΑΙ ΝΑ'ΜΑΙ! ΑΥΤΟΣ Ο ΚΡΕΤΙΝΟΣ!

Και σου λέω ότι δεν είσαι ο εκλεκτός! Είσαι το "Τίποτα το σημαντικό" μεγαλειότητά! Σπάνιο είδος του "Έτσι κι έτσι"! Ο mr. Everybody! Βάζουμε στοίχημα?! 

Σκέψου. Τι έχεις κάνει που για πάντα θα άλλαζε τον κόσμο? Ο Έντυσον εφεύρε λάμπα, ο άνθρωπος του Κρομανγιόν τον τροχό, ο Βούδας την Νιρβάνα... Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που όχι απλά δημιούργησαν πράγματα τα οποία όχι απλά χρησιμοποιούμε, αλλά τα πράγματα αυτά αποτελούν τα κυριότερα πράγματα του πολιτισμού. Βγάλτε και όλα θα καταρρεύσουν!

Προσπάθησε να φανταστείς τον κόσμο στον οποίο δεν υπάρχει φως μέσω ηλεκτρισμού. Δεν υπάρχουν λάμπες στους εισόδους, παντού βρωμάει κάτουρο. Στους δρόμους άνθρωποι με πυρσούς! Και η φράση "Όμορφα φωτίζεται η πόλη το βράδυ" δεν θα σήμαινε αυτό που ξέρουμε σήμερα. Όμορφα?! Και τώρα φαντάσου ο πολιτισμός μας δεν κατάφερε να σκεφτεί τον τροχό... Τι θα είχαμε? Βενζινοκίνητα έλκηθρα με προωθητική καύση, άλογα, υδραυλικά αεροπλάνα ή ο άνθρωπος αντί να κατοικεί την επιφάνεια της Γης, θα προχωρήσει κάτω απ'αυτήν... Αλλά λάμπες δεν υπάρχουν, μόνο πυρσοί. Και κάτω από την Γη πετρέλαιο και έξω θα βγαίνει φωτιά!

Λοιπόν?! Βγαίνει η εικόνα?!

Έτσι τους ανθρώπους που δημιούργησαν τόσα σημαντικά πράγματα, με μεγάλη δυσκολία μπορούμε να αποκαλέσουμε εκλεκτούς.  Αλλά εσένα, με συγχωρείς... Εσύ τι κάνεις εδώ εν’ τέλη? Όχι εδώ κάτω. Αλλά εκεί πάνω στην Γη. Ποια είναι η αποστολή σου, εκλεκτέ?  Άσε την αποστολή. Τι ακριβώς κάνεις στην ζωή ώστε να δικαιολογήσεις με κάποιο τρόπο την ύπαρξή σου?
Ας ψάξουμε στην ζωή σου τα σημάδια του μεγαλείου.

Ξύπνησες. Θυμήθηκες ποιος είσαι και τι πρέπει να κάνεις. Στην ήσυχη φρίκη παραμένεις ξαπλωμένος. Κοιτάς το ρολόι... Α, αρχίζεις και αργείς. Σηκώνεσαι. Στο μπάνιο κάνεις τα μεγάλα σου έργα...προσπαθείς να μην αντικρίσεις τον εαυτό σου, γιατί ήδη ξέρεις όλα όσα θέλεις να πεις στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεσαι σκάνδαλα πρωινιάτικα. Τέρμα!

Ο χρόνος που σου αντιστοιχεί τελείωσε. Είσαι στο γραφείο. Είσαι ο άνθρωπος της λογικής, παιδί των θεών και ο αγαπημένος της τύχης! Κοίτα! Με πόση χάρη συρράπτεις μεταξύ τους σημαντικά χαρτάκια. Με πόσο νόημα πληκτρολογείς αριθμούς και γράμματα στους ηλεκτρονικούς πίνακες. Αλλά η θεϊκή σου φύση, δεν χωράει μέσα στα στενά πλαίσια αυτού του πληκτικού γραφείου σου. Είσαι ο εκλεκτός! Κάθεσαι πίσω από κάποιες ηλίθιες προτάσεις, παρουσιάσεις και αναφορές, την ώρα που ολόκληρος ο κόσμος, κρατώντας την αναπνοή, περιμένει εσένα... Αισθάνεσαι όλο αυτό το αξιολύπητο παραλογισμό σ'αυτό που κάνεις...και η αίσθηση αηδίας μεγαλώνει σε εκστασιακή εξέγερση…

ΕΞΕΓΕΡΣΗ!!!!

Σταματάς τη δουλειά και σηκώνεσαι! Φτάνουν πια αυτά τα ηλίθια χαρτάκια και αριθμοί! Αφού είσαι ΘΕΟΣ! Αποφασιστικά κατευθύνεσαι προς το μηχάνημα του καφέ! Είσαι θεός, όλα στο διάολο! Ο καφές χύνεται στο χάρτινο ποτήρι, ευχάριστα καίγοντας τα δάχτυλα και η μύτη σου γεμίζει με άρωμα. Στέκεσαι σκεπτικά δίπλα στο μηχάνημα και σφίγγεις όλα τα στραβά εγκεφαλικά σου άντερα…  Μια γουλιά.... άλλη μια... Όλα σταθεροποιούνται. Η εξέγερση ησυχάζει σταθερά. Και με την τελευταία.....γουλιά η μαγεία εξατμίζεται.

Και κατευθύνεσαι προς τον θρόνο σου. Εμπρός. Για τους αριθμούς και γραμματάκια. Όλος ο κόσμος περίμενε από σένα αυτό ακριβώς. Και τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από σένα?
Το βράδυ σχεδόν νεκρός σέρνεσαι στην τρύπα σου. Φάε, χέσε, μαλακίσου και πήγαινε για ύπνο με την αίσθηση της ολοκλήρωσης της σημερινής σου υποχρέωσης.
Τους έκαψες! Τους έδειξες σήμερα ποιος είσαι.

Και στον ύπνο σου πεθαίνεις σιγά σιγά. Γιατί αν είσαι νεκρός ή ζωντανός για τον κόσμο δεν παίζει αυτό κανένα ρόλο. Δεν είσαι ούτε η βίδα τους συστήματος. Είσαι απλά πεσμένος πάνω στο μηχάνημα κόκκος σκόνης. Η πιο μεγάλη ευτυχία είναι από τις 8:15 μέχρι 8:17 το βράδυ...όταν περνάει μέσα από την ζεστή αχτίδα του λιωμένου χρυσού φωτός.
Πεθαίνεις… Και αύριο πάλι πας για δουλειά, γιατί και οι νεκροί είναι εκλεκτοί και αυτοί βλέπουν όνειρα στον ύπνο. 

Εσύ πεθαίνεις. Και στην θέση βάζουν κάποιον άλλον που του περνάνε τις αναμνήσεις σου.. Είναι οι στάνταρτ αναμνήσεις ενός στάνταρτ ατόμου. Αυτός δεν είναι εσύ. Αλλά αυτός θεωρεί ότι είναι. Αλλά και εσύ δεν είσαι εσύ. Εσένα απλά σου φαίνεται ότι είσαι κάποιος. Κάποιος που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πια. Και μπορεί και να μην υπήρχε ποτέ.
Απλά είναι διασκεδαστικό, να βλέπεις από πάνω πως ένα ανόητο κομμάτι κρέας σκίζεται από την σκέψη ότι είναι κάποιος σημαντικός.

Αμήν.

Και ξέρεις κάτι? Ακόμα και τώρα, μαντεύοντας κάθε μου λέξη, μαθαίνοντας όλες τις λεπτομέρειες, ακόμα και τώρα νομίζεις ότι μιλάω για κάποιον άλλον. Αφού εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους... και όλα αυτά που λέει ο mr. Freeman σε κάποιο σημείο είναι σωστό και κάπου είναι και κουλ, αλλά δεν μιλάει για σένα... Οοοχι! Είμαι τελείως διαφορετικός, ναι! Είμαι...πως να το πω...ιδιαίτερος. Είμαι στ'αλήθεια εκλεκτός! 

Και ξέρεις έχω τρόπο να σου δείξω την απλότητά σου... Ο τρόπος μου δεν είναι και πολύ τίμιος, είναι λίγο βρώμικος, αλλά σίγουρα δεν το περίμενες... Αλλά τώρα που το λέμε εσύ πλήρωσες για να είσαι σ΄αυτό το σόου... άρα ο mr. Freeman ήδη σου χρωστάει πακέτο ποπ-κορν, κομμάτι ευχαρίστησης και συσκευασία εντυπώσεων...

Ξέρεις, μου είναι κάπως αδιάφορο τι πιστεύεις εσύ. Αντικειμενικά μιλώντας, ούτε σε βλέπω, ούτε που σε ακούω, ούτε σε ξέρω αν είσαι εδώ ή βγήκες για τσιγάρο. Μου είναι αδιάφορο το τι πιστεύεις για μένα, πόσο χρονών είσαι, πόσο κοστίζεις, τι ονειρεύεσαι εδώ και 10 χρόνια και που δεν αποφασίζεις επιτέλους να κάνεις το πρώτο βήμα προς υλοποίηση του ονείρου σου. Για μένα είσαι ο κανένας. Εσύ ήδη δεν υπάρχεις.

Και γι'αυτό το πείραμα που σου προτείνω εμένα μου κάνει. Μπορεί να μην σου αρέσει εσένα. Αλλά πες μου αν η άποψή σου ενδιαφέρει έστω κάποιον πάνω σ'αυτόν τον πλανήτη.
Έμενα όμως με ενδιαφέρει. Για παράδειγμα, πως σου αρέσει αυτός ο χώρος? Σου αρέσει εδώ? Εγώ προσπάθησα. Αλήθεια. Έχει λίγη υγρασία, δροσιά. Αλλά υπάρχει αυτό το κάτι. Δεν έχει και πάρα πολύ κόσμο.

Για παράδειγμα, αυτός ο χώρος δεν είναι ακόμα τελείως έτοιμος. Με μέσον το κανονίσαμε. Δεν υπάρχουν μέσα ασφαλείας, δύσκολο με την εκκένωση. Πόση ώρα σας χρειάστηκε να κατεβείτε εδώ? Για να ανέβεις, θέλεις ακόμα περισσότερο. Ο ανελκυστήρας είναι μικρός.

Εδώ ήταν κάποτε μυστικές υπόγειες εγκαταστάσεις Σταλινικής εποχής. Τώρα το ανοίξανε για τον κόσμο και μπορείς να το επισκεφτείς με 500 ρούβλια. Δεν είναι και φθηνά...

Μπορείτε να φανταστείτε όμως πως είναι στις πραγματικές σημερινές μυστικές εγκαταστάσεις?
Τον  χώρο αυτό τον καθάρισαν μόλις πριν από λίγο καιρό και ακόμα διεξάγονται εργασίες αποκατάστασης. Υπάρχουν κι'άλλοι τέτοιοι χώροι, κλειστοί, πλημμυρισμένοι, άδειοι. Υπάρχουν διέξοδοι σε μετρό, 2-3. Υπάρχουν και χώροι που κανείς δεν λέει τίποτα, ούτε οι συνάδελφοι δεν ξέρουν τι είναι. Αυτή η εγκατάσταση, μπούνκερ, φτιάχτηκε για την περίπτωση ατομικού πολέμου. Για την περίπτωση που αν σκάσει, να υπάρχει κάποιος που να ανταποδώσει.Και στην περίπτωση κατάληψης από εχθρό, υπάρχει και σύστημα πλημμυρίσματος της αίθουσας.  Έχετε δει νερό εδώ μέσα? Το νερό είναι παντού. Περνάει μέσα από τους τοίχους... Σε τέτοιο βάθος υπάρχουν πολλά υπόγεια νερά. Δίπλα μας περάνει υπόγειο ποταμάκι. Και υπάρχει ένα κουμπί. Που αν το πατήσουν εδώ θα τρέξει νερό. Και μπορούν να το κάνουν έτσι ώστε να πλημυρίσει αυτή η αίθουσα μόνο. Μετά το νερό μπορούν να το αντλήσουν.

Για να πλημυρίσεις όλο το μπούνκερ χρειάζονται μόλις 18 λεπτά. Και αυτή η αίθουσα θα γίνει ενυδρείο σε 4 λεπτά. Ατυχήματα έχουν συμβεί εδώ παλιότερα. Όχι όμως τόσο μαζικά, αλλά όλα μπορούν να συμβούν.

Πάνω δεν θα αλλάξει τίποτα. Θα πέσουν επικεφαλίδες στις εφημερίδες, θα το πουν στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση θα αναφερθούν... θα βρουν και θα δημοσιεύσουν την λίστα των ονομάτων των θυμάτων... «Μαργαρίτα Κοζλόβα, Γιούρι Μάροβ, Αλίσα Μιροσλάβσκαιγα, Γιεγκόρ Μαζούριν, Αρτέμ Γκάγιεβ, Κιρίλ Κοζλόβ, Αλακσέι Μποτσκόβ, Μαράτ Χαζίεβ»...κ.λ. (πραγματικά ονόματα παραβρισκόμενων). Και πάει λέγοντας...

Σε μια εβδομάδα θα υπάρξουν πιο σημαντικές ειδήσεις... Θα ξεκινήσουν έρευνες. Εμένα θα με απαγορέψουν και με την πράξη αυτή θα μου κάνουν τέτοια διαφήμιση, που δεν θα χρειαστεί πλέον να σπαταλάω για να συνεχίσω. Εσάς θα σας ξεχάσουν. Σύντομα. Όχι οι συγγενείς, αλλά απλοί άνθρωποι. Γιατί βαρέθηκαν πλέον να πεθαίνετε συνέχεια! Πέφτετε με αεροπλάνα, πνίγεστε με τα πλοία και άλλα τέτοια..."Αχ κοιτάξτε εμείς πεθάναμε, κοιτάξτε!"

Οι άνθρωποι έχουν σημαντικότερα πράγματα. Εσείς δεν είστε τίποτα και αυτοί είναι οι εκλεκτοί. Και εσείς στην ζωή τους, θα εμφανιστείτε μονάχα μια φορά - όταν αυτοί πάνω στην χέστρα με την άκρη των ματιών τους θα διαβάσουν για τι έγινε τελικά στο Μπούνκερ 42 την Κυριακή την ώρα της κορύφωσης της βροχής των Περσείδων.  Ιντερνετικοί σκατοπαραγωγοί θα πουν "Καλά να πάθουν! Τι στο διάολο πήγαν εκεί?! Είναι εντελώς ηλίθιοι?! Και πλήρωσαν κιόλας! Πως μπορείς να εμπιστεύεσαι αυτόν τον Mr. Freeman?! Αφού είναι δαίμονας!!!". Και άλλα παρόμοια.
Εγώ θα συνεχίσω τις εμφανίσεις μου οι οποίες θα αποκτήσουν εντελώς διαφορετικό νόημα και στάτους. Εγώ  ξέρω τι κάνω. 

Και σε σας, αγαπητό μου κοινό, ως αποζημίωση της ευπιστίας σας, θα σας χαρίσω κάτι αποκλειστικά ακριβό... Θα σας χαρίσω την απόλυτη ελευθερία. Δεν θα την χρησιμοποιήσετε και πάρα πολύ, αλλά αυτή θα μείνει μαζί σας για πάντα.  Γιατί τι έχετε μαζί σας? Ούτε διαμέρισμα, ούτε αυτοκίνητο, ούτε λεφτά. Τα κινητά δεν πιάνουν, wi fi δεν έχει. Από την απόλυτη ελευθερία σας χωρίζει μόνο ένα πράγμα...η εκλεκτότητα σας. Και για την απόλυτη ελευθερία, πρέπει να χάσεις απολύτως τα πάντα.
Λοιπόν. Η ουσία του πειράματός μας.

Θυμάστε όταν ο πρωταγωνιστής πεθαίνει και στο τέλος με κάποιο θαύμα σώζεται? Ή θα έρθει κάποιος μάγος στο γαλάζιο ελικόπτερο... Ή θα βρεθεί κάποιο αντικείμενο με το οποίο αυτός θα σπάσει το κεφάλι του εχθρού... ή κάποιο άλλο θαύμα θα γίνει την ώρα που ο κακός γελάει...όπως εγώ τώρα.

Δηλαδή ο πρωταγωνιστής ο οποίος εμείς καταλαβαίνουμε ότι είναι εκλεκτός, πάντα με κάποιο θαύμα σώζεται. Και εσείς βέβαια επίσης βασίζεστε σε θαύμα. Μόνο που στην περίπτωσή σας δεν θα υπάρξει κανένα θαύμα.

Θάνατος σημαίνει θάνατος. Και αυτό έχει την αξία του.
Ελευθερία είναι πολύ περισσότερο γαμάτη από το να είσαι εκλεκτός. Αν και είναι πολύ πιο τρομακτική. Και για να γίνετε ελεύθεροι... Και τι άλλο περιμένατε από ένα σόου με ονομασία "Mr. Freeman Live"… θα πρέπει να γευτείτε την μη-εκλεκτότητά σας σε όλο της το μεγαλείο. Και εσάς σε αντίθεση με τον πρωταγωνιστή των γνωστών ταινιών κανένας δεν θα σώσει. Αυτό είναι το τέλος. Τέρμα. Τελεία. Η ταινία δεν θα έχει συνέχεια.

Και ξέρετε?! Την "θέση Τσάρος" το αγόρασαν! Ξέρετε που βρίσκεται αυτή η θέση? Μήπως στην σκηνή ή σε άλλη αίθουσα? Και εδώ όλα φυσιολογικά - κάτω οι μαλάκες και πάνω οι τσάροι! Και διαφέρουν μόνο σε ένα πράγμα - το ότι πριν πνιγούν με ψωμί θα χορτάσουν το θέαμα!
Να, λέτε - ακριβά, ακριβά, ο Freeman πουλήθηκε. Αλλά στο σπίτι σας έχουν μείνει ακόμα λεφτά? Και πόσο κατά την άποψή σας κοστίζει ζωή? Σωστά - όλα! Και η ελευθερία? Η ελευθερία δεν κοστίζει τίποτα. Επειδή είναι τρομακτική.

Εσείς νομίζεται ότι ψάχνετε την ελευθερία, αλλά δεν καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάτε. Απλά σας αρέσει το πως ακούγεται. Αλλά δεν είστε έτοιμοι για την παρουσία της και πολύ περισσότεροι να γίνετε αυτή. Εσείς θέλετε αναπληρωτή ή προσομοιωτή της ελευθερίας, θέλετε κομφόρ. Αλλά η άνετη ελευθερία είναι τρυπημένη με βελόνα πεταλούδα. Εσείς πετάτε για την ελευθερία σας όπως στο φως με προώθηση τους ερωτήματος για το νόημα της ζωής. Και όμως δεν γνωρίζετε ότι η απάντηση είναι... Να καείς.

Μόλις μεγαλώσεις αρχίζεις και γεύεσαι το νόημα στην πράξη. Χρειάζεσαι διαμέρισμα, αυτοκίνητο, ρούχα, notebook, ηλεκτρονικά παιχνίδια, τηλεόραση πλάσμα, πατίνια, longboard, γκάτζετακια, iphone, οικογένεια, σεξ, επάγγελμα, δουλειά, κοινωνικό αξίωμα, λεφτά, ταξίδια, συνεργεία, ποδήλατα, βενζίνη, εκπτώσεις, ιστοσελίδα, μπόουλινγκ, πορτοφόλι, γάτα... Πάντα κάτι δεν σου φτάνει.

Και εσύ αποφασιστικά αγοράζεις εργαλεία που θα σε ελευθερώσουν από το ένα, δεύτερο, τρίτο... Και κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις πιαστεί στον ιστό των πραγμάτων και αντί να τα χρησιμοποιείς αρχίζεις να τα υπηρετείς.

Κάποια στιγμή νοιώθεις τον θάνατο πίσω απ'τη πλάτη σου και καταλαβαίνεις ότι στην ουσία κανένα πράγμα δεν σου ανήκει... Όλα όσα αγόρασες με τα λεφτά που έβγαλες, ότι πήρες με ενοίκιο, τίποτα δεν θα πάρεις μαζί σου. Τίποτα. Κάθε πράγμα που διατηρείς, που αγαπάς, θα μείνει εδώ...για πάντα. Και όχι μόνο πράγματα αλλά και οι φίλοι σου, οικογένειά σου, οι άκρες σου, ακόμα και το προσωπικό σου σώμα...με το οποίο πέρασες μέσα από τις φωτιές και νερά και πιο γνώριμο δεν έχεις άλλο, θα μείνει εδώ. Και θα περάσει την αλυσίδα των όχι πολύ ευχάριστων μεταμορφώσεων. Τίποτα δεν θα μείνει.  Όλα θα στα πάρουν.

Και τότε καθισμένος στο κουτί του σώματός σου αρχίζεις και καταλαβαίνεις, ότι η αξία των πραγμάτων που κατέχεις είναι αμελητέα. Εργάζεσαι να αγοράσεις αυτοκίνητο, αλλά αυτό δεν αξίζει τίποτα... Τηλέφωνο? -  Μηδέν κόσμο-ρούβλια. Λεφτά που κράταγες για το ταξίδι - σκόνη. Και τότε, στρέφεσαι προς το μη-υλικό... Γιατί η ημερομηνία λήξεώς του δεν τελειώνει με το τέλος της ζωής σου. Και όλα μοιάζουν λογικά... Με κάθε γραμμή, με κάθε δευτερόλεπτο του διαλογισμού αρχίζεις και συνειδητοποιείς...να το. Δουλεύει. Επιτέλους! Νοιώθεις την συνειδοποίηση και την διαφώτιση πολύ κοντά σου, αφού και καμιά φορά σε πετάει εκεί, αλλά δεν είναι εύκολο να κρατηθείς εκεί.
Σκάβεις μέσα στις γνώσεις των άλλων, ψάχνεσαι στις λέξεις αυτών που έχουν δώσει τον όρκο σιωπής, αλλά οι μυστήριες εκφράσεις τους σε βάζουν πιο μέσα στην ομίχλη... Μπερδεύεσαι, βγαίνεις από τον δρόμο, κάνεις χαζομάρες, χτυπάς επανειλημμένα το κεφάλι στου στον τοίχο, βυθίζεσαι στους χώρους των άλλων...και πάλι βγαίνεις άδειος, αποστραγγισμένος και αδύναμος... Οι δρόμοι των άλλων απλά σε γυρνάνε μέσα έξω... Τα συναισθήματα, οι φόβοι, οι ανησυχίες των άλλων -είναι σπασμένα κομμάτια άλλων ανθρώπων και όχι κομμάτι του αληθινού σου εαυτού.
Έπιασες το νόημα? Και τότε εκλεκτέ μου φίλε, καταλαβαίνεις αλλά το νόημα δεν υπάρχει... Δεν υπάρχει πουθενά. Ακόμα και η πρακτική είναι μπούρδες και επίδειξη των εμπειριών σου μπροστά στο προσωπικό σου Εγώ. Νόημα δεν υπάρχει, ποτέ δεν υπήρχε και ποτά δεν θα υπάρξει.
Καθρέπτης κούπα και εσύ είσαι μέσα μ'έναν φακό. Υπάρχει φως αλλά εσύ το απορροφάς. Υπάρχει κάποιος γύρω, αλλά αυτό ο κάποιος είσαι εσύ. Υπάρχει η αίσθηση ότι τώρα κάτι θα συμβεί, αλλά δεν φτάνουν οι δυνάμεις, για την μεταβατική φάση.

Και τότε εσύ....παραδίνεσαι. Πέφτεις στο πάτο της ψυχής σου. Είσαι ξαπλωμένος και δεν έχεις δυνάμεις ούτε να σηκωθείς έστω λίγο για να κοιτάξεις γύρω σου. Και έχεις απόλυτη ησυχία. Όλο αυτό που σε ανησυχούσε και τρόμαζε... τώρα πια ασήμαντο. Και εσύ καταλαβαίνεις... ότι αυτό είναι το τέλος. Ακριβώς εκείνη την στιγμή που ξοδεύτηκαν όλες οι ζωτικές δυνάμεις και ζωτικοί χυμοί... Τότε το νόημα αρχίζει και βγάνει εκ των έσω.

Απαντήσεις σ'όλες τις ερωτήσεις σου αρχίζουν και βγαίνουν σαν ιδρώτας, αργά και πολύ... Δεν μπορείς να τις σταματήσεις. Δεν μπορείς να τις ξεχάσεις. Δεν μπορείς να τις καταλάβεις. Δεν μπορείς να τις μεταδώσεις με λέξεις.

Και τότε γίνεσαι ελεύθερος.

Δεν σκέφτεσαι πια την αυριανή ημέρα. Ζεις μέσα στην αιωνιότητα. Ζεις, λες και δεν υπάρχει το τώρα, το αύριο, το χτες, το μετά το όποτε είναι... Υπάρχει μόνο το πάντα. Και ότι και να κάνεις, εσύ πάντα θα πράττεις σωστά, γιατί αυτή είναι η προσωπική σου, ιδιαίτερη...πορεία διαφώτισης.
Και όπως και να πηγαίνεις, ποτέ δεν θα παραπατήσεις. Γιατί είναι η δική σου πορεία. Και το κάθε σου βήμα σωστό. Γιατί πρώτα είναι το βήμα και μετά ο δρόμος.

Και μόνο έτσι.

Όλες οι ερωτήσεις σου πάντοτε θα παίρνουν τις σωστές απαντήσεις. Γιατί εκεί που μιλάει το αιώνιό σου Εγώ...αρχίζει η δική σου μοναδική ελευθερία. 

Και αυτή είναι η ακατανόητη θαυμάσια πορεία πάνω στην οποία εσύ γίνεσαι μοναδικά δυνατό κομμάτι αυτού του υπέροχου κόσμου. Η πορεία είναι αναπόφευκτη. Και όσο και να την έψαχνες, είσαι πάντα πάνω σ'αυτήν. Γιατί δεν έχεις τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό. Το Εγώ σου είναι η ελευθερία σου. Το Εγώ σου είναι η εκλεκτότητά σου. Το Εγώ σου είναι το θαύμα και η σωτηρία σου.
Και τώρα φύγε..
.
Και εκεί πάνω κοίταξε τον ουρανό. Ξέχασε όλα αυτά που σου είπα.

No comments: